Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Στον άγνωστο δρόμο

Άμα πάρεις τον άγνωστο δρόμο
θα βρεθείς θες δε θες στο στενό
σε αυτό που όλοι νιώθουνε τρόμο
και στο διάβα τους ένα κενό
Κι άμα νιώσεις περίεργα κάπως
που διαβάτες ξωπίσω κοιτούν
πες πως βούλιαξαν στο παρακράτος
πάντα άσχετοι που το διοικούν

Μα αν χαθείς και σου ξέφυγε κάτι
κι αν δε βρίσκεις το δρόμο... μωρέ
το κρυφό να διαβείς μονοπάτι
μη σε πάρει από κάτω ποτέ

Μη σκοτίζεσαι κάτι θ' αλλάξει
που δεν το καρτεράς, ξαφνικά
ένας ήλιος πρωί θα χαράξει
που θα φέρει μετά ξαστεριά
Κι αν δεν ξέρεις το δρόμο, θα φτάσεις
κι αν δε βρίσκεις το μέσον, θα πας
της σελήνης τις τέσσερις φάσεις
έχεις μάθει που ολούθε γυρνάς

Μα αν χαθείς και σου ξέφυγε κάτι
κι αν δε βρίσκεις το δρόμο... μωρέ
το κρυφό να διαβείς μονοπάτι
μη σε πάρει από κάτω ποτέ

Αβασάνιστα

Άναψαν όλα τ' αστέρια
και μονάχοι μείναμε
σήκωσες ψηλά τα χέρια
κι όταν ομορφύναμε...

Μου πες μία καληνύχτα
στα βαθιά μεσάνυχτα
κι έφυγες μέσα στη νύχτα
έτσι, αβασάνιστα

Είπε η πούλια στο φεγγάρι
κοίτα εκεί τι έγινε,
Κοίτα αυτό το παλληκάρι
που μονάχο έμεινε...

Μου πες μία καληνύχτα
στα βαθιά μεσάνυχτα
κι έφυγες μέσα στη νύχτα
έτσι, αβασάνιστα

Αγρότη πολέμα!!

"Αγρότη πολέμα!!"
Μουσική-ερμηνεία: Νίκος Δρυμούσης
Στίχοι: Νίκος Θεοδωρόπουλος
Από το έργο: "Τα τραγούδια της κρίσης"


Η γη που μας τρέφει ελπίδα δεν έχει
Το όνειρο τρίζει καρπούς δε θερίζει
Αγρότη πολέμα σου πίνουνε το αίμα
Αγρότη προχώρα σου παίρνουνε τη χώρα
Αγρότη τιμή σου να πέσεις στη γη σου
Αγρότη θυμήσου μας έχεις μαζί σου
Θα πέσεις στη μάχη δικό σου το στάχυ
ψυχή τε και σώμα δικό σου το χώμα

Άδεια από τη ....σημαία

Ζήτησα και πήρα άδεια
δέκα μέρες
τελαμόνες, κι όπλα άδεια
από σφαίρες
Νούμερα, σκοπιές για λίγο
να γλιτώσω
απ’ το θάλαμο να φύγω
μα για …πόσο;

Δέκα μέρες δε μου φτάνουν,
δεν χοράω
τα πολιτικά μου ρούχα
σαν φοράω
Μέθυσα στην προκυμαία
και στη ζάλη
άδεια από τη ....σημαία
πήρα κι άλλη

Τα όνειρα μου λιποτάχτες
κι όλο πίνω
Στου στρατόπεδου τους φράχτες
τι θα γίνω;
Την κατακραυγή του όχλου
περιμένω
στην αναφορά του λόχου
τώρα βγαίνω....

Αδέσποτα σκυλιά

Τα χρόνια μου εδώ κι εκεί
στους δρόμους αλητεύουνε
Σάββατο βράδυ, Κυριακή
περνούν, με κοροϊδεύουνε
και πίσω δεν γυρίζουνε
Τα χρόνια μου.....

Σαν κάτι αδέσποτα σκυλιά
που μου κουνούσαν την ουρά
και τώρα με ....γαυγίζουνε....

Γίναν τα χρόνια μου κριτές
πυροβολούν και φεύγουνε
Κουρσάροι, ναι.... κατακτητές
κι άλλα χρόνια μου κλέβουνε
Περνούν και με δακρύζουνε
Τα χρόνια μου.....

Άεργος ισχύς

Με διάθεση αλήτικη
και φίνα φορεσιά
ζωή κοσμοπολίτικη
έψαχνες στα νησιά
Σε είδανε στη Μύκονο
με μαύρο ντεκολτέ
μα έγινες ρεντίκολο
μόνη σου για καφέ

Είναι γνωστός στη Μύκονο
νόμος της φυσικής
...Όσο το συνημίτονο
και η ...άεργος ισχύς

Με σεξαπίλ κι ευθύτητα
ωσάν να ήσουν σταρ
κατέληξες στ' αζήτητα
μέσα σε γκέι μπαρ
Πολυτεχνείο τέλειωσες
πρώτη στη φυσική
όμως ποτέ δεν ένοιωσες
παρέα αντρική

Αιχμάλωτοι γυρίζουν πίσω

Απ' τις χαμένες τις πατρίδες
ξεριζωμός και προσμονή
μπαίνει ο ήλιος στις περσίδες
αθόρυβα χωρίς φωνή

Στον τοίχο κάρφωσα τη μέρα
μετά με κάρφωσε κι αυτή
όλα ήταν άδεια εδώ πέρα
ώσπου ξημέρωσε η Αυγή

Αιχμάλωτοι γυρίζουν πίσω
Σμύρνη, Ουσάκ, και Αϊβαλί
Που να σε βρω να σε φιλήσω
που δε μας ξέχασες Αλί!

Σκελετωμένο δύο μέτρα
δεκαοχτάχρονο παιδί
σ' σλυσοδέσανε στην πέτρα
στρατιώτες που δεν ξέραν, τί;

Τώρα που γύρισες καλέ μου
είν' όλα γύρω φωτεινά
όλη τη φρίκη του πολέμου
θα μολογάς τα δειλινά

Αιχμάλωτοι γυρίζουν πίσω
Σμύρνη, Ουσάκ, και Αϊβαλί
Που να σε βρω να σε φιλήσω
που δε μας ξέχασες Αλί!

*εμπνευσμένο από το βιβλίο της Ευθυμίας Αθανασιάδου - Μαράκη "Παράθυρο στο χρόνο" Εκδόσεις "βεργίνα"

Ακατάλληλη στιγμή....

Έτρεχα, το ραντεβού μας να μη χάσω...
Είχε κίνηση στους δρόμους σπαστική....
Μα κατάφερα νωρίτερα να φτάσω,
πριν σ’ ....αφήσει ένας άλλος παρακεί

Τζάμπα τα κόκκινα φανάρια
τζάμπα και οι ελιγμοί
Στα δικά σου έφτασα χνάρια
σ’ ακατάλληλη στιγμή

Άλλον είχες αγκαλιά πριν από μένα
με μουτζώναν! μου κορνάραν! οι οδηγοί...
Ήταν που ήξεραν το ψέμα σου και σένα
κι όχι που νόμιζα, γιατί....έτρεχα πολύ

Αν μας βλέπεις Μακρυγιάννη

Στρατηγέ μου Μακρυγιάννη γύρω-γύρω θάλασσα
πως θα πιάσουμε λιμάνι; όσα γράφεις, διάβασα
γύρω-γύρω θάλασσα

Αν μας βλέπεις Μακρυγιάννη ρίξε στο χαρτί μελάνι
Γράψε μας, πάλι δυό λόγια. Όσο κι αν δεν το πιστέψεις
βγήκανε καινούργιες λέξεις ...ρεμπεσκέδες και ...λαμόγια...

Στρατηγέ μου Μακρυγιάννη πάλι τρέχουν αίματα
Ότι έγραψες δε φτάνει στ' απομνημονεύματα
πάλι τρέχουν αίματα....

Αν μου ζητήσεις

Αν μου ζητήσεις εκδρομή
θα βρω μεγάλη διαδρομή
σε κάμπους θάλασσες βουνά
στο κάπου και στο πουθενά
Θα βρω ρακί κι αντικριστό
να κάνω "να"! ένα μισθό
Αν μου ζητήσεις εκδρομή
δεν φτάνουνε δέκα νομοί

Αν μου ζητήσεις να σε πάρω
παπά θα φέρω και κουμπάρο
Μα αν μου ζητήσεις να σ' αφήσω
εδώ τον κύκλο μου θα κλείσω

Αν μου ζητήσεις δυό φτερά
θα πάμε στη αστροφεγγιά
Σε παραλίες ξακουστές
τα δυό κορμιά μας εραστές
Κι ως το κορύφωμα γυμνοί
πόρτο-Κατσίκι, Εγκρεμνοί
 Σε φεγγαρόφωτα νερά
αν μου ζητήσεις δυό φτερά

Αν μου ζητήσεις να σε πάρω
παπά θα φέρω και κουμπάρο
Μα αν μου ζητήσεις να σ' αφήσω
εδώ τον κύκλο μου θα κλείσω

Αν όχι εμείς, ποιοι



Τούτη την ώρα
εμείς δεν περιμένουμε
Μέσα στη χώρα
ξέπασε η μπόρα
γιατί σωπαίνουμε

Αν όχι εμείς, ποιοι;
Αν όχι τώρα, πότε;
στη μπόρα στη βροχή
ξανά όπως και τότε


Βγάζουν τα πλήθη
κραυγές μέσα απ' τα σίδερα
Μπροστά τα στήθη
ο κύβος ερρίφθη
η μάχη, σήμερα

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Αποθήκη ψυχών "Η Ελλάς"

Πρόσφυγες απ' τη Συρία, κι από όλη την Ασία
απ' τον Τίγρη, τον Εφράτη, κι από διαλυμένα κράτη
Στοιβαγμένοι δέκα δέκα, έγινε η Ελλάδα Μέκκα
Όχι Άλλοι ξένοι φτάνει, το χει πει και το Κοράνι

Σωματέμποροι στη νύχτα, έχουν πιάσει μες στα δίχτυα
κι έχουν ρίξει στις αλάνες, έφηβες μικρές πουτάνες
Φρέσκο πράμα και ωραίο, ξωτικό και... αγοραίο
Για ανώμαλες ορέξεις, βρες ταμπλό και συ να παίξεις

Αποθήκη ψυχών η Ελλάς, πως μας κάνανε έτσι εμάς
Μια πονάς, μια γελάς..... Αποθήκη ψυχών η Ελλάς

Φτιάξανε μια αποθήκη, με αρνιά κι απέξω λύκοι
Κι όλοι λέμε, μπρος με φόρα, να ξεκουμπηστούνε τώρα
Φτιάξανε μια αποθήκη, μέσα αρνιά κι απέξω λύκοι
Έλληνες και ξένοι δούλοι, Θα μας φάνε το μεδούλι

Αυτό δε θα βγει σε καλό

Με το λαό στην εξουσία
διέξοδος εθελουσία
είπαν πως διώξαμε τις βάσεις
μα άλλοι πέρναν αποφάσεις
κι όταν σηκώναμε το Euro
μας χώνανε στο μπαλαούρο
ρεμούλα, ντόπα στους Αγώνες
κι έκαιγε η φλόγα στους ....αιώνες

Αυτό δε θα βγει σε καλό.......


Ήρθε η εκδίκηση ατόφια
κι εσύ τραβιόσουν με μια ψόφια
τα όνειρά μας τώρα σβήστα
γιατί μας είδα μες στη λίστα
καλά, παράκτια κρυμμένη
off shore ψυχή παραδομένη
Το "σύστημα" να τη γλυτώνει
κι ένας αρκεί να τη πληρώνει

Αυτό δε θα βγει σε καλό.......

Θες να "τελειώσεις" τα λαμόγια
μα χτες μου μπέρδευες τα λόγια
το 'χες αποφασίσει ήδη
σαν έσκαγε απ τ' αβγό το φίδι
Κι έτρεξα μήπως σε προλάβω
όμως σε είδα μες στον κάδο....
Κερνούν τα χώματα σου τ' Άγια
συσσίτια και αποφάγια

Αυτό δε θα βγει σε καλό.......

Ταράτσα, ράγες, ή αγχόνη;
είναι το μόνο που σ' αγχώνει
Κοιτάς τον κόσμο με τ' ασπράδι
βλέπεις παρέλαση στον Άδη...
Κάποιος το βάρος να σηκώσει
σου 'χουνε φταίξει κι οι 300
Ο κόμπος έφτασε στο χτένι
κι ο χάρος μπρος σου δε χορταίνει

Αυτό δε θα βγει σε καλό.......

Στον άγνωστο δρόμο

Άμα πάρεις τον άγνωστο δρόμο θα βρεθείς θες δε θες στο στενό σε αυτό που όλοι νιώθουνε τρόμο και στο διάβα τους ένα κενό Κι άμα νιώσε...